دلتنگی

نشستته‌ام/ نشسته‌ایم و حرف زدنش را گوش می‌کنم. محتوا مهم نیست، بیشتر تمرکزم بر لهجه و کلمات است. نمی‌دانم چی است این زبان که هر بار می‌شنوم این قدر محو و شیفته‌اش می‌شوم و دوست دارم همین طور بنشینم و در معرض کلماتش قرار بگیرم.
امشب هم ساعت‌ها نشستیم و به آهنگ کلمات گوش دادیم. یاد خاطره‌ها و حال و هوای آن سفر می‌آمد در ذهنم.
دلم برای بقیه‌شان حسابی تنگ شد. جای خالی‌شان پر رنگ بود برایم. جای خالی خوش صحبتی‌ها و معاشرت کردن‌هایش، جای خالی شیطنت‌ها و شوخی‌هایش، جای خالی کم حرفی و سکوتش، جای خالی شباهت و تفاوتش.
دلم برایشان تنگ بود امشب. دلم یک حفره داشت از نبودن‌شان و نیستن‌شان. از اینکه سرزمینم جایی است و جوری است که شاید دیگر نشود بعضی‌هایشان را دید.

Advertisements
این نوشته در روزانه‌های من ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s